Książka poddaje refleksji siły kulturotwórcze, dzięki którym turystyka przybiera zmienne społecznie i historycznie kształty, a mimo to wciąż pozostaje sobą. Opowiada o strategiach, do jakich jednostki oraz społeczności uciekają się, by nadać podróżniczym doświadczeniom znamię autentyczności.
Bohaterami tej książki są wizerunki ludzkich ciał zamknięte w przestrzeni muzeum: modele anatomiczne, figury woskowe, mumie, martwe ciała, ich szczątki, plastynaty. Autorka, obierając taki punkt wyjścia, proponuje swoistą grę interpretacyjną, która ma przebiegać w dwóch wymiarach. Z jednej strony
„Nie sposób usunąć ich z ludzkiego świata. Monstra, potwory, dziwolągi... Zawsze gdzieś w końcu je dojrzymy – co więcej, będziemy ich szukać, gdyż ich natura intryguje nas i pociąga. Wystawiamy je na pokaz, tłumacząc, że to potrzebne, gdyż odstępstwo wskazuje regułę, bo nieforemność uczy, czym jest
